melkadies

Өнөөдөр уул нь сэтгэл санаа гайгүй цоглог байсан л даа. Гэхдээ хаяа ч гэсэн нутгаа санах, эрх чөлөөтэй дэгдэж байсан үеэ. Хэзээ мөнгөгүй болчлоо гэж санаа зовдоггүй тэр үеэ санах юм. Хүсэл тэмүүлэл дүүрэн бодох юм юу ч байхгүй дэгдэж явсан үеэ санах юм. Хүн ганцаараа болохоор өөрөө өөртэйгөө ярих нь ихсээл байдаг юм болов уу. Сүүлийн үед ч гэлтгүй өөрөө өөртэйгөө их ярьдаг болчлоо. Монгол хүний үр сад юм гэсэндээ монгол дуу амандаа бувтнаж хэд хоноод одоо уйдаж байх шив дээ. Дуу дуулах ч хүсэл алга. Үнэндээ нутгаа их санаж байна аа. Гэртээ үлдсэн намайг гээд бэтгэрч байгаа хоёр хөгшнөө, согтуу очиход тосоод авдаг хэдэн найзаа, кофее уусан шигээ буу халдаг ажлынханыгаа, 0 тавиулчаад ч гэсэн мэндлээд өнгөрдөг хэдэн оюутнаа санаж байнаа. Амьдралд минь хэдийгээр гялайж гийгүүлээд байх юм байхгүй ч гэсэн миний гэсэн бүхэн миний гэсэн дурсамж болгон наддаа л их үнэтэй юм даа. Хэний ч амьдралтай ижилхэн эгэл жирийн нэгэн амьдралаар амьдарч байсан ч гэсэн. Энэ бүхэн бүгд наддаа их үнэтэй юм шүү. Энэ л ахуйгаа их санаж байнаа. Өөрийнхөө орон дээр нэг шөнө сайхан унтах юм сан. Танил дасал болсон хөргөгчнийхөө дууг нэг сонсох юм сан. Ээжийнхээ гарын цайг өглөө босоод уух юм сан. 6 7 жил жим гартал алхсан замаараа сургууль руугаа алхах юм сан даа.